Na początku XVII wieku we Francji, po śmierci Ludwika XIV narodził się w sztuce nowy styl - rokoko. Niektórzy badacze uważają go za ostatnią fazę baroku, inni widzą w nim jeden z elementów kultury oświecenia. Można go więc uznać za typowy styl przełomu. W sztuce rokokowej dominowały małe formy artystyczne, lekkie, dekoracyjne wnętrza. Elementy zdobnicze stanowiły główne drobne i asymetryczne muszle, gałązki, kwiaty. Bogata ornamentyka o kapryśnej nieregularnej linii była często inspirowana motywami egzotycznymi, na przykład chińskimi. Styl rokokowy objął architekturę , dekorację wnętrz, malarstwo i rzeźbę, a także sztukę ogrodową, meblarstwo i modę. Popularna stała się porcelana, której produkcję uruchomiono najpierw w Saksonii. Gromadzone chętnie bibeloty i malarskie miniatury o tematyce miłosnej. Rokokowe pomieszczenia, rezygnujące z barokowego monumentalizmu, są subtelnie dekorowane i pełne intymności. Odzwierciedlają one nowe spojrzenie na życie, w którym liczy się zabawa i wygodna. Zmianie uległ też stosunek do higieny. W wykwintnych wnętrzach pojawiły się łazienki i porcelanowe wanny.