W literaturze okresu oświeceni można wyróżnić równolegle istniejące kierunki - klasycyzm, sentymentalizm i rokoko. Literatura klasycyzmu stawiała sobie ambitne cele wychowawcze i pełniła funkcję edukacyjną. Zgodnie z ideami epoki wierzono w możliwość ukształtowania człowieka, zakładano bowiem, że postępuje on źle, gdyż nie zna prawdy lub przyjmuje za pewnik fałszywe, powszechnie uznawane tezy. Należy mu zatem pokazać prawdę, posługując się właśnie literaturą. Wiek XVII - najświetniejsza epoka francuskiego pisarstwa - była zwycięstwem ideałów klasycyzmu, którego doktrynę sformułował Nicolas Boileau - Despreaux w swoim dziele. W tym wierszowanym traktacie poetyckim określił cechy poszczególnych gatunków. Twórcy klasycyzmu pisali ody, bajki, satyry, poematy heroikomiczne czy komedie, a więc wykorzystywali gatunki literacki znane od dawna. Stworzyli oni także nowe gatunki, na przykład nowożytną powieść, powiastkę filozoficzną czy artykuł prasowy. Powstały wówczas pierwsze felieton literackie i czasopisma obyczajowo - kulturalne na przykład najwcześniejszy angielski spectator. Utwory pseudohistoryczne czy pseudopodróżnicze na przykład powiastki filozoficzne.